BFGoodrich Take Control

To jest obserwacja i pomiar odcinków specjalnych we wtorek i środę przed rajdem. W przeszłości rekonesans był nieograniczony. Obecnie rekonesans jest ograniczony do 2 przejazdów przy niskich prędkościach na każdy odcinek, a wszystko z nawigacją przez GPS.

To są samochody bezpieczeństwa, które wyjeżdżają przed samochodami rajdowymi. Ich zadaniem jest ostrzeżenie widzów o zbliżającym się samochodzie rajdowym. Samochody mają numery 000, 00 oraz 0 na drzwiach. Przejeżdżają one od pół godziny do 5 minut przed pierwszym rajdowcem.

Jest to krótki odcinek odbywający się w mieście lub na stadionie. Jest to spektakl mający przyciągnąć ludzi, który na co dzień nie interesują sportami motorowymi. Zazwyczaj są to wyścigi samochodowe w parach na równoległych torach. Czasy osiągane podczas tych wyścigów mają znaczenie w ogólnej klasyfikacji.

Podczas rajdów obszar serwisowy można porównać do ośrodka nerwowego, to tak jak pit-stop na torze wyścigowym. To jest miejsce, w którym wszystkie zespoły, pojazdy kampingowe, pojazdy pomocy technicznej, personel techniczny itp. zbierają się razem. 
Obszar serwisowy jest jedynym miejscem, w którym mechanicy mogą wykonać naprawy samochodu. Każdy zespół odwiedza obszar serwisowy średnio trzy lub cztery razy dziennie.
Każdy zespół serwisowy składa się z mechaników i inżynierów. Czas spędzony w pit-stopie waha się od 10 do 30 minut, co zwykle wystarcza by zmienić skrzynię biegów, hamulce, zawieszenie, opony itp. Jeśli naprawa przekracza przydzielony czas, zespół otrzymuje karę.
Obszar serwisowy jest również jedynym miejscem, gdzie zakładane są nowe opony. W obszarze serwisowym opony są wybierane do odcinków specjalnych oddalonych o wiele kilometrów, na których wyścigi rozgrywane będa kilkanaście godzin później. Należy przewidywać wszelkie zmiany pogody.

Podczas odcinków na czas, pilot odczytuje notatki, które przygotował podczas rekonesansu. Jest on również odpowiedzialny za kontrolowanie czasu na każdym punkcie pomiaru czasu oraz pobieranie potwierdzeń przejazdu przez punkty kontrolne. Jeśli zgubi swoją książkę nawigacyjną, wtedy zespół natychmiast jest  dyskwalifikowany!

Szkoły jazdy nie mogą nadawać tytułu kierowcy zawodowego. Najlepsi z obecnych kierowców rajdowych, przeszli tą samą drogę - rozpoczynali za kółkiem "zwykłych" samochodów startując w regionalnych rajdach do momentu zauważenia przez szefów zespołów i startu w dużych imprezach.

Są to prawdziwe prototypy tworzone przez producentów samochodowych. Posiadają 2-litrowe silniki z 16 zaworami i  turbosprężarkę wytwarzającą ponad 300 koni mechanicznych. Pojazdy posiadają m.in. napęd na cztery koła, sekwencyjną skrzynię biegów, specjalne zawieszenie tłumiące drgania i ogromne hamulce. Cena takiej maszyny to ok. milion euro. Biorą one udział w Mistrzostwach Świata i są również akceptowane w niektórych mistrzostwach krajowych..

• “World Rally Car”
Są to prawdziwe prototypy tworzone przez producentów samochodowych. Posiadają 2-litrowe silniki z 16 zaworami i  turbosprężarkę wytwarzającą ponad 300 koni mechanicznych. Pojazdy posiadają m.in. napęd na cztery koła, sekwencyjną skrzynię biegów, specjalne zawieszenie tłumiące drgania i ogromne hamulce. Cena takiej maszyny to ok. milion euro. Biorą one udział w Mistrzostwach Świata i są również akceptowane w niektórych mistrzostwach krajowych.

• S2000
Samochody o  bardzo wysokich osiągach, ale mniej zaawansowane (i tańsze) niż samochody klasy WRC. Posiadają 2-litrowe silniki wolnossące wytwarzające moc około 230 koni mechanicznych, napęd na cztery koła i sekwencyjną skrzynię biegów. Samochody sprzedawane są jako zestaw do montażu (150 000-200 000 €). Takie pojazdy dominują w mistrzostwach IRC. Przykłady takich samochodów to m.in. Peugeot 207, Abarth Grande Punto, VW Polo.

• Super 1600
Bardziej podstawowe samochody: silnik 1600 cm3 wytwarzający około 200 koni mechanicznych, napęd tylko na dwa koła, sekwencyjna skrzynia biegów... Koszt to około 100 000 €. Można je spotkać w rajdach IRC oraz mistrzostwach krajowych. Przykłady to m.in. Citroën C2, Renault Clio, Suzuki Swift.

• Groupe A
Samochody specjalnie przygotowane do zawodów (silnik, podwozie), podzielone na różne klasy według pojemności silnika (A7, A6, A5 lub R1, R2 oraz R3 zgodnie z przepisami). Niektórzy producenci samochodów wprowadzili te modele jako ich oficjalne pojazdy (np. Honda w IRC czy Renault w różnych krajowych mistrzostwach).

• Groupe N
To niemalże standardowe pojazdy. Jedyne dozwolone modyfikacje dotyczą poprawy bezpieczeństwa (m.in. pałąki zabezpieczające, specjalne pasy bezpieczeństwa dla kierowcy) oraz wzmocnienia niektórych elementów mechanicznych (skrzynia biegów, zawieszenie itp.). W zależności od pojemności silnika, samochody grupy N dzielą się na różne podklasy (N4, N3...). Na niektórych nawierzchniach mogą współzawodniczyć z samochodami klasy S2000. Przykładem mogą być Mitsubishi Lancer lub Subaru Impreza.

Tymczasowy obóz, gdzie spotykają się kierowcy po zakończonym odcinku.

Bardziej lub mniej wysuszone jezioro, często słone, mające charakter pola doświadczalnego dla pojazdów

Duży otwarty obszar pokryty wydmami, pustynia piaszczysta.

Etap wieczorny podczas, którego niedozwolona jest jakakolwiek pomoc ze strony konkurentów

Suchy obszar mający konsystencję talku. Nawierzchnia bardzo miękka i sypka, w której pojazdy grzęzną głęboko

System satelitarnej nawigacji pozwalający na określenie dokładnej pozycji, lokalizacji.

Fragment rzeczny, po dnie którego można przejść

Droga poza wyznaczonymi trasami.

Termin oznaczający, że pilot zgubił drogę

Suche koryto rzeki w suchych regionach.

konkurent-amator biorący udział w rajdzie terenowym. Czeka go ciężka praca !

Krótki odcinek odbywający się przed oficjalnym rozpoczęciem rajdu terenowego. Często określa kolejność, z jaką będą startować kierowcy.

Płaski, kamienisty obszar..

Dokument przekazany przez organizatorów opisujący trasę poszczególnych etapów.

System ostrzegawczy stworzony do wspomagania kierowców podczas wyprzedzania między samochodami i motocyklami oraz innymi samochodami. System, dzięki któremu udało się zmniejszyć liczbę wypadków, jest w szczególności zalecany w  rajdach długodystansowych, ponieważ motocykliści rozpoczynający manewr wyprzedzania zwykle nie słyszeli sygnału dźwiękowego wydawanego przez samochody jadące tuż za nimi. Nie byli oni świadomi obecności inych pojazdów za swoimi plecami lub zauważali je za późno. W podobny sposób, samochód, który chciał wyprzedzić w kurzu i pyle inny samochód, często nie był widoczny w lusterku. To powodowało "zator", który potrafił trwać długi czas do momentu, aż ktoś nie zdecydował się wyprzedzać zjeżdżając z drogi, co z kolei często kończyło się wywrotką.